Ilustración de Carla Madaleno Iglesias
No Nadal de 1844 o médico psiquiatra alemán
Heinrich Hoffmann andaba atribulado por Frankfurt adiante na procura dun libro
co que agasallar ao seu fillo Carl de 3 anos. Mais o desacougo que lle estaba a
producir a literatura infantil da época levouno a voltar para casa cun libro
especial baixo o brazo. Ao amosarllo a súa muller esta ficou abraiada: era un
caderno coas follas en branco. “Si, e nos imos transformalo nun libro”. El
mesmo tiraba, anos máis tarde, as súas propias conclusións nunha carta
publicada no xornal Die Gartenlaube en novembro de 1871:
(PRO CAPTU LECTORIS) HABENT SUA FATA
LIBELLI (Terenciano Mauro, De litteris, de syllabis, de Metris, v. 1286)
“(Segundo a capacidade do lector) os libros teñen o seu propio fado”.
Un dos relatos do seu recoñecido Der Struwwelpeter,
Perucho Ourizocacho, leva por título Die Geschichte vom Zappel-Philipp, Filipe o estrabuxador, que é considerada
a primeira narración do comportamento dun neno que hoxe se tería diagnosticado
como TDAH, trastorno que o mesmo Dr. Hoffmann pudo ter padecido segundo algúns
dos seus biógrafos.
O principal problema de trastornos como
este está, en palabras do doutor Ángel Carracedo, por unha banda na
estigmatización social que sofren os nenos/as, preferindo que non trascendan o
ámbito familiar; por outra, na grave marxinación que padecen por parte das
Administracións.
Na actualidade esta patoloxía afecta a un
6,8% dos nenos españois entre os 6 e os 17 anos, dos que tan só un 1,6% son
casos diagnosticados, sendo a responsable do 20% do fracaso escolar. Os
expertos reclaman unha maior coordinación a través dun protocolo entre Sanidade
e Educación a nivel estatal que evite a discriminación territorial actual − tan
só seis Comunidades Autónomas teñen un protocolo destas características −.
Sería desexable que entre todos − nais,
pais, médicos, docentes...− soubésemos encher esas páxinas en branco do libro
do TDAH tal e como fixo o Dr. Hoffmann nun Nadal coma este: sería o mellor
agasallo que nos poderíamos ter feito.
EXEGI MONUMENTUM AERE PERENNIUS (Horacio,
Odas, III, 30, 1) "Levantei unha
obra máis perenne que o bronce".
Dedicatoria de Xosé Martinez, profesor de latín do IES María Soliño, ao Dr. Carracedo, neurólogo relator da primeira conferencia nas xornadas TDAH do Morrazo do 2014 en Cangas.
xornadasTDAHdoMorrazo.correxido.Final+(1)+copia.jpg)